نقش کلیدی دانشگاهها در توسعه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور غیر قابل انکار است. در واقع توسعه همه جانبه کشور، مستلزم توسعه کمی و کیفی بخش آموزش عالی است. از این رو ایجاد ساختار و تشکیلات سازمانی برای برنامهریزی و گسترش از ضرورتهای آموزش عالی است که از سالها قبل در قالب عناوین مختلف در ساختار سازمانی آموزش عالی ایران دیده شده است.
دانشگاه تربیت مدرس نیز از سال 1376 تشکیلات مستقلی را در این راستا تحت عنوان دفتر «برنامهریزی آموزشی، نظارت و ارزیابی» ایجاد نمود. این دفتر از بدو تأسیس، مأموریت یافت تا امور برنامهریزی برای توسعه کمی آموزش دانشگاه را همگام با توسعه کیفی (با توجه جدی به امور کیفی) به پیش ببرد، لیکن لزوم دقت نظر بیشتر در امر برنامهریزی و گسترش دانشکدهها، گروههای آموزشی، رشتهها و گرایشهای دانشگاهی و توجه بیشتر به امر ارزیابی کیفیت، مسئولان دانشگاه را بر آن داشت که برای پیشبرد این امور، ساختار و تشکیلات را مورد بازنگری قرار دهند. لذا در سال 1386 پس از تصویب هیأت امناء دانشگاه تربیت مدرس، «مدیریت برنامهریزی، گسترش و بازنگری» در حوزه معاونت آموزشی با ساختار و تشکیلات و شرح وظایف بازنگری شده، ایجاد گردید.
